Batterijpaspoort als importeur: de plicht ligt bij u, niet bij uw leverancier

Veel importeurs gaan ervan uit dat de batterijverordening iets is voor fabrikanten. Dat is een dure aanname. De verplichting ligt bij de partij die de batterij in de handel brengt in de Europese Unie — en dat bent u, zodra u importeert onder eigen naam of een compleet product met accu invoert. De fabrikant in Azië valt buiten het bereik van het Europese markttoezicht; u niet.

Laatst bijgewerkt: 10 augustus 2026

Waarom de plicht bij de importeur landt

Het Europese productrecht werkt met het begrip in de handel brengen: de eerste keer dat een product op de EU-markt beschikbaar wordt gesteld. Die handeling verricht u, niet de celfabrikant. Het gevolg is dat het volledige pakket verplichtingen bij u terechtkomt, ook als u geen schroef aan het product heeft gedraaid.

Dat geldt in drie veelvoorkomende gevallen:

• Losse accu's importeren voor doorverkoop of inbouw.
• Complete producten met ingebouwde accu importeren — e-bikes, scooters, machines, opslagsystemen. Artikel 1 van de verordening is uitdrukkelijk ook van toepassing op batterijen die in producten zijn ingebouwd.
• Private label: verkoopt u onder uw eigen merk, dan bent u voor het markttoezicht de verantwoordelijke partij, ongeacht wie het heeft gemaakt.

De praktische consequentie is onaangenaam maar helder: een verklaring van uw leverancier dat „alles conform is" verplaatst de verplichting niet. Bij een controle wordt u aangesproken, en het paspoort moet er zijn.

Er zit ook een handhavingskant aan die vaak wordt onderschat. Sancties worden door de lidstaten zelf vastgesteld — de verordening schrijft voor dat ze „doeltreffend, evenredig en afschrikkend" moeten zijn, zonder bedragen te noemen. Relevanter voor een importeur is echter het middel dat daarvóór komt: de douane kan zendingen die niet aan de productregels voldoen tegenhouden, en markttoezichthouders kunnen producten uit de handel laten nemen. Voor een importeur is een vastgehouden container in de praktijk een groter probleem dan een boete achteraf.

Het echte knelpunt: data die u niet heeft

Een batterijpaspoort vraagt rond de 110 attributen, waarvan er 94 per 18 februari 2027 verplicht zijn. Een deel daarvan heeft u zelf: identificatie, model, importgegevens, conformiteitsdocumenten. Maar de zwaarste velden ontstaan stroomopwaarts, bij de cel- of packfabrikant:

• CO₂-voetafdruk volgens de voorgeschreven methodiek — een berekening, geen mededeling.
• Aandeel recyclaat, uitgesplitst per metaal en gescheiden naar pre- en post-consumer.
• Zorgvuldigheidsverplichtingen in de toeleveringsketen — herkomst van kobalt, lithium, nikkel, grafiet.
• Materiaalsamenstelling en gevaarlijke stoffen.

Dit is de reden dat 18 februari 2027 dichterbij is dan het lijkt. De software is niet het probleem; het opvragen, ontvangen en controleren van leveranciersdata is dat wel. Wie deze vragen voor het eerst stelt, merkt dat de leverancier ze in deze vorm niet klaar heeft liggen en dat er weken tot maanden overheen gaan — zeker met een tijdsverschil en een taalbarrière ertussen.

Wat u nu concreet kunt doen

Een werkbare volgorde voor een importeur zonder compliance-afdeling:

• Bepaal eerst uw scope. Welke van uw productlijnen bevatten een EV-accu, een LMT-accu (geen ondergrens) of een industriële accu boven 2 kWh? Alleen die lijnen hebben een paspoort nodig.
• Inventariseer per lijn welke velden u zelf al heeft. In de praktijk is dat meer dan verwacht: specificatiebladen, conformiteitsverklaringen en testrapporten bevatten al veel van de verplichte gegevens.
• Vraag de trage velden als eerste op. Begin bij CO₂-voetafdruk en recyclaat, niet bij de makkelijke velden. Stel de vraag veldgericht — met veldnaam, eenheid en toelichting — in plaats van een open verzoek om „duurzaamheidsgegevens".
• Leg vast wat u heeft gevraagd en wanneer. Een gedocumenteerde, aantoonbare inspanning is bij markttoezicht een wezenlijk andere positie dan een leeg dossier.

Een praktische tip die veel tijd scheelt: neem de datavraag op in uw inkoopproces in plaats van hem als los project te behandelen. Wie bij de volgende order of contractverlenging vastlegt dat de leverancier de verplichte velden aanlevert, hoeft dezelfde discussie niet elk jaar opnieuw te voeren. Voor nieuwe leveranciers is het bovendien een reëel selectiecriterium geworden: een fabrikant die deze gegevens niet kan produceren, wordt voor de EU-markt een risico dat u later draagt.

Heeft u meerdere productlijnen, begin dan bij de lijn met het grootste volume of de hoogste marge in plaats van bij de makkelijkste. De opgebouwde structuur — veldenlijst, vraagbrief, controlestap — is daarna herbruikbaar voor de rest, en u leert het meest van de lijn die er werkelijk toe doet.

Waarom het ook zakelijk in uw voordeel werkt

Het is verleidelijk om dit puur als kostenpost te zien, maar er zit een concreet voordeel in. De importeurs die hun data op orde hebben, kunnen iets wat hun concurrenten niet kunnen: direct antwoorden als een afnemer — een gemeente, een vlootbeheerder, een retailketen — om paspoortgegevens vraagt.

Die vraag komt steeds vaker, en niet alleen vanwege de verordening. Aanbestedingen bevatten inmiddels standaard eisen over circulariteit en herkomst. Wie het antwoord binnen een dag levert, wint van wie er drie weken over doet. Het paspoort dat u vanwege de verplichting toch moet maken, is precies dat antwoord.

Bijkomend voordeel: dezelfde gestructureerde data bedient later ook de bredere productpaspoortverplichtingen uit de Ecodesign-verordening ESPR. Het werk is niet dubbel — de batterij is alleen de eerste productgroep waar het verplicht wordt.

Veelgestelde vragen

Meer lezen